Pisownia partykuły nie z różnymi częściami mowy dostarczała i ciągle dostarcza wiele wątpliwości. Spośród różnych zawiłości na plan pierwszy wysuwa się łączna bądź rozdzielna przeczenia z imiesłowami.
        O ujednolicenie pisowni nie z imiesłowami zaczęto dyskutować w 1961. Na posiedzeniu Komisji Językoznastwa PAN zaproponowano wiele innowacji. Inicjatorem uproszczenia tej zasady był m. in. Prof. Edward Polański. Do roku 1999 nie z imiesłowami przymiotnikowymi pisano w zależności od użytego kontekstu. Razem jeżeli imiesłów oznaczał stałą cechę np. niepalący w przypadku osoby, która w ogóle nie pali. Rozdzielnie pisano nie palący, jeżeli była to tzw. czynność doraźna - osoba paląca, nie wykonywała tej czynności w danej chwili.
        Językoznawcy w 1961 r. podjęli decyzję ujednolicenia pisowni nie z imiesłowami przymiotnikowymi. Ustalono, że formy imiesłowowe odmienne piszemy łącznie, natomiast nieodmienne rozdzielnie. Niestety zasada ta nie została wówczas wprowadzona w życie, gdyż przygotowany do druku słownik nie został dopuszczony do sprzedaży.
        Problem pisowni nie z imiesłowami ponownie został poruszony w 1999r. na Prezydium PAN. Powołana Rada Języka Polskiego tym razem innowację zaakceptowała.
Według nowej zasady partykułę nie z imiesłowami przymiotnikowymi (odmiennymi) piszemy łącznie natomiast z przysłówkowymi (nieodmiennymi) piszemy rozdzielnie.